Legale zelfmoord op komst ?

euthanasie

Vandaag verscheen in enkele Belgische kranten -en later in de radio-en tv-berichten- (*) een open brief van 65 ‘veldwerkers’ en professoren uit de psychische gezondheidszorg, om te pleiten voor het schrappen uit de euthanasiewet van het ‘psychisch lijden’ als legitieme vraag. Eindelijk komt er een ‘beweging’. België heeft sinds 2002, één van de meest (neo)liberale wetgevingen ter wereld voor wat euthanasie betreft. Gevaarlijk voor misbruiken dus !
De ondertekenaars beklemtonen dat ze niets hebben tegen euthanasie op zich.

Psychisch lijden is echter niet te objectiveren en ook vaak nog omkeerbaar. Daar ben ik het mee eens. Ik heb vaak, in mijn 40 jarige carrière in de psychische hulp, spectaculaire veranderingen en wendingen meegemaakt. Dikwijls zelfs van mensen die in de medische wereld waren ‘uitbehandeld’. Meestal betekent die term immers dat hun instrumentarium (medicatie) niet afdoend bleek te zijn. Hieruit concluderen dat geen enkele therapie meer zou kunnen helpen, behalve de dood, heb ik altijd een brug te ver gevonden. Het zijn niet de medici en de pharmawereld die psychisch leed kunnen keren !
In 2004 waarschuwde ik al bij de eerste 4 Belgische depressieve ‘patiënten’ die euthanasie kregen. In 2014, tien jaar later, zijn er dat ondertussen al meer dan het tienvoudige en sterven er 50 tot 60 patiënten per jaar door toedoen van ‘welwillende’ artsen. De legalisering van zelfmoord wordt zo stillaan een feit en een maatschappelijk aanvaarde manier om het leven te beëindigen. Dat moeten wij met z’n allen niet willen. Dat zelfmoord in België een gigantisch probleem is, is algemeen bekend. Een ‘endlösung’ zoeken via de euthanasiewet is intellectueel en menselijk, ethisch een zware vergissing. Drie geneesheren kunnen hier zo maar niet over beslissen voor de hele bevolking !
Een commissie, voornamelijk bestaande uit artsen, én advocaten, die geleid wordt door een oncoloog, die oordeelt over psychisch lijden, is al niet erg ‘kosher’. Laat dan nog zijn, dat diezelfde commissie beslist of hun eigen leden-dokters ook euthanasie kunnen toepassen en elkaar de toelating geven. De slager die zijn eigen vlees keurt… Zoiets kan toch niet !
Op z’n minst moet een commissie voor zulke levensbelangrijke aangelegenheden multidisciplinair en onafhankelijk, objectief kunnen beslissen. Psychisch lijden is een niet meetbare objectieve definitie die dan ook best uit de euthanasiewet zou worden gehaald. België haalt in het buitenland hiermee ook heel wat kritiek. The New Yorker publiceerde er zelfs een erg kritisch artikel over. En, buitenlandse pers ging zelfs zover om Wim Distelmans ‘ dokter Dood’ te noemen.
Tijd nu voor een grondige evaluatie van de euthanasiewet en een bijstelling in functie van meer objectieve criteria en een grondige herziening van de commissie die over euthanasie beslist.
We willen toch niet dat mensen die niet meer productief zijn, oud en eenzaam worden, of de vele depressieven en zelfmoordkandidaten de ‘euthanasiewinkel’ kunnen binnenstappen en steeds makkelijker aan een licentie om te doden kunnen komen ?
Het komt akelig dichtbij een periode uit de geschiedenis die we liefst niet meer herhalen, toch ?
Bij psychisch lijden zijn medicatie en artsen dus niet de meest geschikte hulp. Er zijn tal van alternatieven en inzichten genoeg daarbuiten om hulp beter te organiseren en mensen te helpen die in een ‘uitzichtloze’ situatie zitten. Met meer inzicht, kan er ook uitzicht komen !

euthanasie schizofreen

De argumentatie van Wim Distelmans, die al meteen scherp reageert op de briefschrijvers, dat een toelating tot euthanasie mensen een ‘veiligheid’ biedt, slaat nergens op. Moeten we elke zelfmoordkandidaat dan een revolver meegeven ? Donald Trump zou ook zoiets durven zeggen ! Waarom zouden we eigenlijk nog aan zelfmoordpreventie doen ? Erger is nog dat hij duidelijk de link naar zelfmoord maakt door te argumenteren : ‘Willen we dan dat mensen van een gebouw of voor de trein springen ?’  Distelmans ziet euthanasie dus wel degelijk als dé propere en nette oplossing van het zelfmoordprobleem ! Tegen de man lopen momenteel een paar klachten. Het gaat telkens om euthanasie bij zgz. depressieve patiënten. Een schermerzone, kan op z’n zachts worden gezegd.
Hopelijk pikt de politiek en de wetgever deze uitwassen nu eindelijk op en roept ze een halt toe. Maar de eerste, wat al té snelle reacties, zijn niet beloftevol. In het andere geval zullen er nog heel wat mensen sterven die mogelijk nog een tweede kans hadden kunnen hebben. Iets wat uiteraard bij fysieke aftakeling niet meer mogelijk is. Deze terminalen hebben objectief geen kans meer op herstel. Laat ons de euthanasiewet gebruiken voor hen die echt ‘het einde nabij’ zijn in fysiek ondraaglijk lijden en niet verder uithollen door oneigenlijk gebruik.

Het probleem bij psychisch lijden is een zaak van de hulpverleners uit de geestelijke gezondheidszorg, ouders, opvoeders en samenleving die geen preventief noch curatief antwoord heeft op zoveel menselijk, emotioneel en sociaal leed. Het is ook een ethische zaak die veel zorg en aandachtigheid vraagt. Laat ons daar vooral gaan op inzetten en investeren ! In het belang van volgende generaties…

_______________________________

(*) Ps. Hoe dun de scheidingslijn tussen euthanasie bij psychisch lijden en zelfmoord wel is, werd in het VRT-journaal pijnlijk duidelijk, toen na de berichtgeving het telefoonnummer van de zelfmoordlijn werd gegeven. Een illustratie van het voorgaande…

lees ook andere artikels bij sitepagina ‘Stokpaardjes’.

Opiniestuk Nederlandse Professor over Belgische situatie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *