OPPORTUNISME… ‘way of life’ ?

berekeningHoe ‘nuttig’ zijn we (voor elkaar) ?

Dat is de vraag die vandaag alle andere vragen in de schaduw stelt. Wat levert iemand of iets ons (nog) op ? Zijn de lusten groter dan de lasten ? Wat hebben we eraan ? Hoeveel kost het ons aan tijd, energie én vooral…aan geld ?

We zien het op micro- en op macrovlak.

We horen voortdurend hoe mensen en instanties berekenen en becijferen. Een dag in de file kost ons zoveel miljoenen euro. De terreurdreiging kost zoveel aan de economie. De vergrijzing kost de belastingbetaler zoveel per jaar. De vluchtelingen worden meteen gewikt en gewogen in termen van economische groei of  verlies. De rokers moeten uit de ziekteverzekering, want… De ziekte van Down moet uitgeroeid, want… Euthanasie moet sneller en ruimer toegepast worden, want..

Het korte-termijndenken is hierin dan ook nog eens bepalende factor. We moeten vooral snel handelen om de kosten niet te laten oplopen. De ‘baten’, daar gaat het toch steeds om !! Onze samen-leving (als daar dus nog sprake van is) lijkt wel een kil en koel ‘bedrijf’ geworden, waar vooral de kwartaalcijfers tellen.

Zo ook in onze intermenselijke relaties. Zijn we voldoende nuttig voor elkaar, ok dan mag je blijven ! Wordt het een beetje moeilijk of lastig, buiten ermee ! We bouwen ghetto’s en grenzen met prikkeldraad. De on-nuttigen en zin-lozen spuiten we koelbloedig maar verantwoord dood.

We lijden trouwens ook aan een angstaanjagend korte-termijngeheugen ! In de geschiedenis waren er desastreuse voorbeelden van hoe dit ‘nutsdenken’ is afgelopen. Mensen schijnen snel te vergeten. Binnen 2 generaties zelfs. Geschiedenis is immers niet ‘sexy’ genoeg. Een nieuwe wereldoorlog is hier in mijn achtertuin (Turkije) nochtans in de maak ! Wat zullen er velen dan geschrokken ontwaken

Polyfilie ?

Het Griekse woord voor ‘veel’ is poly. En, dat voor vriend ‘filios‘. Ik maak er een nieuw begrip van: Polyfilie zoals bv. polygamie.

We hebben nu veel  ‘netwerken’, maar geen echte vrienden. Ook al willen we dat niet gezegd hebben. Zie maar hoeveel ‘vrienden’ ik heb op Facebook ! We hebben een vriend(in) om mee te reizen, maar ook eentje om mee te sporten, eentje om mee door te zakken, eentje om mee te neuken (vrij-en is écht wel passé) en eentje om tegen te ‘praten’. Of beter… om mee te chatten en te texten. Zolang het maar prettig voelt en vooral aan de oppervlakte blijft natuurlijk. De trotse agenda staat vol. Dat heet zelf-ontplooiing, toch ?

Lief én leed met één iemand delen is zooooooo uit de middeleeuwen !! Het vraagt immers engagement, betrokkenheid, empathie, zorgzaamheid, begrip, vertrouwen geven… telkens opnieuw ! Geen een-voud meer in onze relaties, maar vooral meer-voud dus. Fragmenteren is de boodschap. Zodat je steeds flexibel kan ‘surfen’, ‘hoppen’ of griekse vlinders‘vlinderen’ van de ene naar de andere in diversiteit. Opportuniteiten genoeg.

Voldoet iemand niet meer aan onze hoge eisen, kunnen we die toch simpelweg ‘deleten’ ? Wegwezen en doorgaan ! Ander en beter ! Een vriend is ook niet langer iemand die je mag confronteren of minder leuke dingen mag voorhouden. Het is niet iemand die een spiegel kan zijn voor een gedrag dat misschien toch wel een beetje bizar of storend is…

De slogan ‘ik ben wie ik ben, te nemen of te laten’ is meer en meer het devies. Mensen zeggen soms letterlijk : ‘ Ik zal toch niet veranderen. Ik ben zo en ik blijf zo. Dat is mijn karakter’. Ze zeggen blindelings als de struisvogel en de mol : ‘We zullen wel zien !’ ‘Ta doume’, in het apathische crisis-Grieks.

Ver-anderen, evolueren, groeien, jezelf kennen… Het kan alleen maar door met iemand (niet velen) in een proces te (durven) gaan. Jezelf en je eigen gedrag ook in vraag te durven stellen. Je durven overgeven aan feedback en ook mogelijke kritiek. Vluchtgedrag hoort daar niet in thuis. Kop in het zand steken, veroorzaakt alleen maar veel kopbreeksel of koppijn. Confrontatie met anderen doet ver-anderen. Surfen, hoppen en vlinderen kost uiteindelijk alleen aan jezelf. Je wordt er niet ‘rijker’, wijzer, vol-wassener door. Je komt alleen toch maar, als een zelf-weggeworpen-boemerang, terug bij je eenzame gestresseerde zelf . En… je wordt er zoooooooo ‘hondsmoe’ van !

We leven vaak vanuit ingeslepen patronen. Zonder ze zelf te zien. Anderen zien die wél. Het is een rijkdom om een goede vriend(in) te hebben die je liefdevol, of soms ook boos,  hier op wijst. Dat illustreert alleen maar zorg, betrokkenheid, liefde en aandachtigheid. Zo lang er maar vertrouwen is of blijft.

Als je alleen maar vriendelijke mensen wil tegenkomen in je leven of alleen maar zachte, tedere en lieve, bevestigende woordjes wil horen…dan wil je alleen maar bevestigd worden in je eigen narcisme en zelfzucht, toch ?

struisvogel kop zandEen échte vriend- en zeker een partner- is iemand die jou koestert, bevestigt en waardeert, maar tegelijk  je ook kan en mag wijzen op gedrag waarmee hij moeite heeft, vragen bij stelt of boos om wordt.

Als je dit als ‘een afwijzing van jezelf’ ziet, heb je vriendschap misschien nog nooit echt ervaren of begrepen ? Bovendien hoort afwijzing (van een bepaald gedrag) net ook bij het leven. Het kan jezelf ook corrigeren en behoeden voor extremisme. Je kan niet alles, zonder slag of stoot, krijgen, hebben of doen wat je wil. Trouwens, je moet voor alle kostbare dingen ook zélf moeite doen !

Misschien worden mensen juist berekende ‘opportunisten’ omdat ze té verwend zijn, of zélf teveel angst hebben voor afwijzing en kritiek ? Of misschien zijn het gekwetste en beschadigden uit een ver verleden ? Ze zijn zelf altijd rusteloos op ‘de dool’ en ‘nergens thuis’. Vooral niet bij zichzelf. Op de vlucht. Angstig en bang om iets afgenomen te worden. Maar ze beseffen vaak niet, hoezeer ze anderen pijn doen en kwetsend zélf afwijzen en in de steek laten…  Slachtoffers worden immers vaak ‘daders’. Hoed je dus voor hen !

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *